Aynı sokakta oturuyorduk. hergün bir kızla geliyordu eve. Adı "esrarengiz" di. Fakat kimse gerçekği bilmezdi.herkes onun hakkında farklı şeyler soylerdi. kirli sakalları verdı, yeşil gözlü, esmerdi. mahallenin bütün kızları hayrandı. bense nefret ederdim. hiç kimseyle konuşmaz sadece gelir geçerdi.

  Birgün yolda karşılaştık, çok güzel bir yüzü vardı. bana gülümsedi. şaşırdım.Ama yinede onu sevmiyordum. fakat o farklıydı. gece boyunca lambası yanardı. uyumak yerine onun evini seyrediyodum. onu sevmediğim halde her şeyiyle ilgileniyordum. yavaş yavaş onu izlemeye başlamıştım. o an anladım ki hep kendimi kandırmışım. ona karşı hissettiğim tek şey sevgiymiş. artık o eve gelmeden uyuyamıyordum. yanına gelen kızları kıskanıyodum. herkes onun kötü olduğunu soyleyince hep onu savundum. onunla karşılaşmak için kapıda dururdum. onu yine yolda gördüm, bana göz kırptı. yanımdan geçerken onu çağırdım. " acelem var küçüğüm" dedi. bana aramızdaki yaş farkını hatırlatmıştı. eve gidip ağladım. karar verdim ona aşkımı ilan edecektim. yolunu gözledim, bir gün onu gelirken gördüm. peşine düştüm ve o evine girdi. biraz bekleyip kapıyı çaldım.

  "ne var küçüğüm" dedi. SENİ SEVİYORUM dedim. gülümsedi  EVET dedi. "ne ...evet " dedim. konuşmadı. koşarak dışarı çıktım. bir ay boyunca evden dışarı çıkmadım. bir gün kız kıza konuşurken ambulans geldi ve onun evine girdi. sedyeyle onu dışarı çıkardılar. önümüzden geçerken "bende seni küçüğüm" dedi ve gözlerini yumdu.

  kıpkırmızı oldum, herkes bana bakıyordu. ağlayarak koşmaya başladım. akşama kadar sokakda gezdim. gözyaşlarım durmadan akıyordu. sonra eve geldim. annemler ondan bahsediyolardı. sevdiği bir kız varmış ailesi izin vermeyince kız evden kaçmış. ve sokak serserileri onu öldürmüş. eve getirdiği kızlar evi olmayan kızlarmış. kimi sevdiyse ölmüş. çok acı çekmiş, intihar edip hastahaneyi aramış. polisler evin duvarında "KÜÇÜĞÜM" yazısını bulmuşlar.

  "KÜÇÜĞÜM SEN DE ÖLME, BEN SENİ SEVDİM SEVDİKLERİM GİBİ SENDE ÖLME, BEN ÖLÜRÜM SENİN YERİNE" yazıyormuş....